Terapi Partneri Şiiri - Ayşegül Zeybek

Bir ilişki, sürekli kriz yönetimi değildir.
Her gün yeni bir travma,
her hafta yeni bir kırılma,
her konuşmada eski yaralar…
Bu sevgi değil.
Bu bitmeyen bir alarm hali.
Ben terapi partneri değilim.
Geçmişinin hesabını ödeyecek kişi değilim.
Sürekli güven ispatlayacak kişi değilim.
Her tartışmada suçlu sandalyesine oturacak kişi hiç değilim.
Sevgi, sorgu odası değildir.
“Neredesin?”
“Niye geç yazdın?”
“Gerçekten beni seviyor musun?”
Bir insanı sevmek,
onu sürekli sınamak değildir.
Yormayan bir ilişki vardır.
Telefonu sessize aldığında kalbin sıkışmaz.
Mesaj geç geldiğinde zihnin senaryo yazmaz.
Suskunluk tehdit gibi hissettirmez.
Çünkü güven vardır.
Ve güven, kontrol ederek değil…
rahat bırakarak kurulur.
Birini seviyorsan,
onu nefes alabilecek kadar özgür bırakmalısın.
Ben artık kaosu değil, huzuru seçiyorum.
Yük değil, omuz omuza yürüyebileceğim birini istiyorum.
Sevgi beni geriyorsa değil,
ileri taşıyorsa anlamlı.
Ve evet…
yormayan bir ilişki mümkündür.
Yeter ki iki kişi de
iyileşmek istesin,
iyileştirilmek değil.