Tenin kokusu Şiiri - Murat Ülkü

Tenin kokusunu bilmez her gelen,
Gözü kör olanlar markaya bakar.
Ruhun bahçesini görmez kör olan,
Gider de sahte bir dünyaya akar.
​
​Bin duam içinde yerin var idi,
Gönlümün sarayı sana dar idi.
Gözünü diktiğin ahım var şimdi,
Vicdanın sızlar da canını yakar.
​
​Yollar kar altında, izlerin kayıp,
Seni sevmek artık en büyük ayıp.
Gün gelir her şeyi bir bir anlayıp,
Gözyaşın sele döner de bıkar.
​
​Karlar örtse bile gönül yaranı,
Rüzgâr fısıldar her hatıranı.
Yıkıp gittin bende olan dünyanı,
Güneş doğar ama sönük de yakar.
​
​Zamanın modası vefadan uzak,
Kurulmuş yoluna binlerce tuzak.
Seninle geçtiğim yollar bir yasak,
Gölgen bile benden ürker de kaçar.
​
​Hangi parfüm örter ruhun isini?
Kimse silemez bu aşkın yasını.
Terk edip gitsen de dert parçasını,
Elin ellerde bir ömür kanar.
​
​Gerçek sevda değil, vitrin arayan,
Bulamaz ruhunda huzur tarayan.
Senin o tertemiz kalbine kıyan,
Kendi karanlık kuyusuna bakar.
​
​Ne tenin kokusu kalır ne izi,
Savurur rüzgâr bu dertli bizi.
Yarım bıraktığın o eski dizi,
Bir gün karşına bir ibretle çıkar.
​
​Ahım bir mühürdür, silinmez yüzden,
Vazgeçtin verdiğin o kutsal sözden.
Eser kalmadıysa bendeki közden,
Yüreğin üşür de bir kibrit çakar.