Tenhalığıma gülümsüyorum

Yanmak için gelmişim belli.

İçimde haykıran ateş böcekleri var,
ruhumu aydınlatan—
Ah bu öyle bir ateş ki
 cesaretim yok
 ne unutuşa, ne korkuya dokunmaya.
Hâlâ bir pencere kenarında bekliyorum.
Nedendir, niyedir bilinmez;

görünmez parmaklıklar ardından 
sesleniyorum:
Ey bulutların arkasına gizlenen güneş,

yetmedi mi
 ıslandığım bu kadar?
Sonra 
kendiliğinden çekilir gibi dünya,

ansızın bir akşam
 çekiliyorum sessizliğe.
Tenhalığıma gülümsüyorum.

Olanca tenhalığıma.