Ten-i Nişânî Şiiri - Aşık Şahı Kebir

دلِ من پر از هجرت در این شب‌های دور
بی‌تو هر روز و شبم، جان و جهانم نیست
ماندن آموختم از تو، که تویی صبور
در وجودم زِ صبرِ تو هیچ نشانی نیست

ای حبیبم، تو جانِ منی، در دلِ ویرانِ منی
ای دلبرِ یگانه، تو مونسِ پنهانِ منی
تو دعایِ منی، روشنیِ سینه و ایمانِ منی
در کنارِ من از تنِ تو هیچ نشانی نیست

من عاشقِ شاهِ کبیرم، بی‌تو زمانم نگذرد
یک لحظه‌ام هزار سال شد، آتشِ من نگیرد
بی‌تو زیستن مرا در این جهان معنا ندارد
مرا تو بکش، به غیرِ تو مرا رضایی نیست

عاشق شاه کبیر

Del-e men por az hecret der în şeb-hâ-ye dûr
Bî-to her rûz u şebem, cân u cihânem nîst
Mânden âmûhtem ez to, ke to-î sabûr
Der vucûdem ze sabr-e to hîç nişânî nîst

Ey habîbem, to cân-e menî, der del-e vîrân-e menî
Ey delber-e yegâne, to mûnis-e pinhân-e menî
To duâ-ye menî, rûşenî-ye sîne vu îmân-e menî
Der kenâr-e men ez ten-e to hîç nişânî nîst

Men Âşık Şâh-ı Kebîr’em, bî-to zamânem ne-guzered
Yek lahze-em hezâr sâl şod, âteş-e men ne-gîred
Bî-to zîsten merâ der în cihân ma’nâ nedâred
Merâ to bekoş, be gayr-e to merâ rızâî nîst

Âşık Şah-ı Kebir