Tek Başıma Şiiri - Eda Yıldırım

Ben bu kalabalığa sensiz cılız düştüm
Ve vakti gelince sensiz tırmanacağım yokuşu
Hayata çırılçıplak tek başıma başladım
Tek başıma çekeceğim bu ağır sürgüyü çıkarken

Kendi sokağımda başım önde yürüdüm
Kendi acılarıma kendim tebessüm ettim
Düştüğümde gölgemden başka kimse yoktu
Ayağa kalkarken asfaltı kendim sildim dizlerimden

Birini sevdim hesapsızca; kendi kendime
Kalbim o sağır kalabalıkta biri başına direndi ona
Kendi içimin labirentinde kayboldum
Kendi tırnaklarımla kazıyıp çıkardım kendimi

Aşkına Keskin ucu ölümün buz gibi nefesi hayatın yükü
Tüm bu zemberliği sırtıma tek başıma yükledim
Ve hepsini göğüs kafesimde tek başıma öğütüp yendim..