Tecelli-i Zat Şiiri - Hüseyin Turhal

Evvelim sen oldun, ahirim sensin,
Zahirde görünen, batında cansın.
Senden gayrı ne var, kim neyi sansın?
Her zerrede gülen o ışık sensin.

Kesretin içinde vahdeti buldum,
Boşaldım dert ile, aşk ile doldum.
Benliğim mahvoldu, hiçe kayboldum,
Yoklukta var olan o ışık sensin.

Mansur’un dilinde "Enel Hak" olan,
Gönül bahçesinde gül olup açan.
Karanlık nefislerden korkup da kaçan,
Sırrı faş eyleyen o ışık sensin.

Kitabın harfi yok, manası sensin,
Şu garip gönlümün deryası sensin.
Musa’nın Tur Dağı, davası sensin,
Tecelli eyleyen o ışık sensin.

Sıfatın bürünsün cümle eşyaya,
Güneşten aksin vursun şu aya.
Yalın ayak düştüm ulu sahraya,
Kumda iz bırakan o ışık sensin.

Kimi Kabe der de taşa yüz sürer,
Kimi kilisede bir mumu görür.
Arif olan Hak’kı kalbinde bulur,
Mekanı olmayan o ışık sensin.

Dört kapı, kırk makam geçilir bir bir,
Gönül sarayında ne kin kalır ne kir.
Lisanım susunca başlar zikir,
Sükutta gizlenen o ışık sensin.

Aşkın ateşine pervaneyim ben,
Dostun cemaline divaneyim ben.
Yıkıldı saraylar, viraneyim ben,
Harabede yanan o ışık sensin.

Damla umman olur, senin yolunda,
Bülbül dile gelir, gülün dalında.
Hikmet aranmaz ki dünya malında,
Asıl cevher olan o ışık sensin.

Aşık TURHAL söyler, Hak’tır özümüz,
Başka bir cemali görmez gözümüz.
Sana feda olsun her bir sözümüz,
Bizi bizden alan o ışık sensin.