kılıç sallıyor karışık kırmızıların hepsi tekinsiz uçarken göz kırparak
küçüğü usulca kaçıyor yargısı yargısızı önü arkasına saklanarak
yağlıdır biraz ama ağrısı geçecektir uzaklaştı tüm suretler aynılaşırken
sadece üçgen bir adalet isteği biraz da su kımıldar biraz biraz daha ince sızısı
kıyı ve boğarak ip değil zaten atölye işçisi hepsi ardışık tembelleşirken
kendini bırakan sert hissizler ve ağını bırakan örümceğin arkasında
karınca yuvasındaki kadar iyi kötü ama onlar kraliçenin narinliği kadarlar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta