Tarsus'ta Bir Mart Sabahı

Martın on yedisiydi.
Gökyüzü ince bir maviye durmuş,
Toroslar serinliğini bırakmıştı ovaya.
Bir şehir, yüzyıllık yorgunluğunu
Bir çift gözün aydınlığına emanet etmeye hazırlanıyordu.

Sokaklarda ağır bir bekleyiş vardı,
Ne bir bayram gürültüsü
Ne de kuru bir alkışın telaşı.
Daha derin, daha eski bir şeydi bu!
Yeniden ayağa kalkmanın sessiz gururu.

O geldi.
Adımlarında savaş meydanlarının rüzgârı,
Bakışlarında uzak ufukların sabrı.
Tarsus’un taş duvarlarına çarptı sesi;
Bir milletin kalbinde yankılandı.

Bu şehir,
Portakal çiçekleri kadar narin
Ve Akdeniz kadar dirençliydi o sabah.
Çünkü biliyordu:
Özgürlük, bir imza değil yalnızca;
Bir inançtı,
Bir yürüyüştü,
Ve o yürüyüşün önünde bir adam vardı.

Martın on yedisi
Takvimden silinmeyecek bir iz bıraktı.
Tarsus o gün
Sadece bir konuğu ağırlamadı;
Kendi yarınını karşıladı.

Yiğit Efe Kaplan