Tarikat Şiiri - Metin Mammadov

Batsın tarikatın, batsın müridin,
Sakalı dizine sarkan şerefsiz.
Kitabı kılavuz gösteriyormuş,
Allah'sız, kitapsız, safkan şerefsiz!

Çıkıyor kürsüye, gür anırmaya,
Cahil beyinleri hep kanırmaya.
Eteği öptürüp cüzdan açmaya,
Ardına sarıyor, kaftan, şerefsiz!

Gırtlağı yayarak Arapça sözle,
Milleti süzüyor imâlı gözle.
Bir fırsat olursa, bir damla közle,
Yanardağ yaratır, Kaf'tan şerefsiz!

Bak hele herkese kafirun diyor,
Ondan olmayana Firavun diyor.
Sanırsın her şeyi kendi biliyor,
Bilakis anlamaz laftan şerefsiz!

Sakalı içinde kurtlar oynuyor,
Bir kadın görünce coşup kaynıyor.
Çoluğa çocuğa bakıp azıyor,
Namusu bacağa sarkan şerefsiz!

Kusuyor ilime, bilime kini,
Kimse de anlamaz dilindekini.
Bir de kullanarak imanı, dini,
Yapıyor kendine kalkan şerefsiz!

Millete düşmanlık bütün gayesi,
Hainlik üstüne artar payesi.
Yüzsüz itoğlunun yoktur hayâsı,
Bir çift mavi gözden korkan şerefsiz!

Yüzünde meymenet yok ki kansızın,
Dilinden din düşmez saf imansızın.
Haberi olmadan, gece ansızın,
Kaynasın bağrında volkan, şerefsiz!