Tanrılar Şiiri - Veysel Acet

Tanrıların savaşına şahit oldu mazlumlar ah çekerek.
Günahsız öldü nicesi, dil bilmeden hıçkıra hıçkıra.
Hiçkimsenin adını bilmediği cennetler yıkıldı orta yerde.
Tek bir parçasına dökmedi gözyaşı, Tanrı’lar.
Kimse duymaz kimseyi karanlıklar mağarasında.
Herkes, kendi ölümünü seyreder kapı diplerinde.
Herkes kendini defneder kabristan şafağında.
Leşler sokak ortasında kalır; kimsesiz, hiçkimsesiz.
Ömür bir gemi gibidir cancağızım, unutma!
Ölmez, kendi sonunu hayal eden mahlukat ordusu.
Asıl ölen mazlumun can çektiği mahşer yeridir.
Zulümlüdür bizim meclisimizde bir çay bardağı.
İçtikçe damlası hikmettir; fazlası zillet olur, kana bürünür.
Öfkesi güneş patlamasıdır masum bir kadının.
Feryadı dağ devirir vadilere doğruca.
Bir mahlasla koruyamazsın yüreğini, çirkef bürümüşşe.
Yalancı kendisine yaratır cehennemi, aklanmaz.
Çünkü yanlış sualin doğru cevabı olmaz.
Dili doğrudan şaşmışsa bir alimin, bir bilgenin;
Doğruluk satılmışsa ucuza, kuruşa;
İktidarının yüreğini baş üstüne çıkarsa da kimse kurtaramaz.
Korkmamalı insan denen donatılmış ve naçiz ruhlu varlık.
Nihayetinde arasına sokaklar, şehirler, dünyalar girer.
Hiç haberi olmaz birbirinden biri ölünce diğerinin.
Büyütmemeli kendini bir noktanın içindeki beyazlık,
Bir manasının olmadığını bilmeli yaşadıkça var ettiği servetin.
Kalmadığını bilmeli dünyanın hiçbir faniye.
Kalsaydı Sultan Süleyman’a kalırdı ya da Muhammed’e.
Tek dostu ve tek düşmanı olduğunu hatırlamalı her daim kendisi.
Tanrılaşmamalı ve tanrılaştırılmamalı hiçbir bedeni.
Yaratıldığını, yaratıcı olmadığını ve asla yaratamayacağını bilmeli.
Kendisini dev aynasında görmemeli,
Aynaya baktıkça kaplan kesilmiş bir kedi misali.
Şimdi beyaz fincanlara ihtiyacımız var,
Lekesiz, kusursuz ve el değmemiş fincanlara.
O fincanlarda kaynatmalı kederimizi,
Çaremizi o fincanlarda aramalı.
O fincanlarda içilmeli şaraplar,
O şaraplarda buluşmalı nazlı nazlı bakışmalar,
Baktıkça anımsamalı yüzündeki benekleri,
Ve kusursuzluğun kendisine asla verilmeyeceğini.