Tanrı'nın Kırbacı Şiiri - Mert Svo

Avrupa’nın üstüne, çöken kara bir bahttı,
Sürdüğü o kısraklar, yıldırımdan bir attı.
Ne Roma dayanabildi, ne de köhne bir tahttı,
Tanrı’nın Kırbacı bu; kâinata bir hattı!

Papa diz çöktü yere, titreyerek ağladı,
Korkudan nefesini, ciğerine bağladı.
Tuna boyundan gelip, sel misali çağladı,
Kılıcın parıltısı, gözlerini dağladı!

Dedi: "Ben bir belayım, günahkâra cezayım,
Sanmayın ki faniden, sıradan bir kazayım.
Bırakın da tarihe, kanımla not yazayım,
Hangi çılgın duracak? Mezarı ben kazayım!"

Katalan ovasında, vuruştuğu o birlikler,
Dağıldı toz dumanla, bozuldu tüm dirlikler.
Hun'un ayak sesinde, eridi o benlikler,
Dize geldi önünde, krallıklar, beylikler!

Ey Türk! Bak Atilla'ya, o senin ulu Atan,
Gölgesinden korkardı, cihanı alıp satan.
Şereftir bu toprağın, sinesinde pak yatan,
Haram olsun dünyada, Milletine ok atan!