Tanrı Şiiri - Timur Karaca

Gerçek sorun şu ki;
Hiçbir sorun yok..

Tanrım;
Beni yarattığın için sana minnettarım.

Biliyor musun?
Tanrım..

Kendimi hiç buraya ait hissetmiyorum.
Ya da şöyle denir ya;
Nerede yaşarsan yaşa,
Hangi toprağa basarsan bas,
Ne yaparsan yap,
Hangi dine aitsen kal,
Hangi mesleği seçersen seç,
Ne yaparsan yap,
İstediğini yap,
Onu da yap,
Şunu da yap,
Ne yaparsan yap.
Ama hep ‘kendin ol’.

Biliyor musun?
Tanrım;
Beni yaratırken,
neler düşündüğünü,
düşünüyorum.
Ya da,
düşünemiyorum.
Öyle bir şey.

Sahiden;
Tanrım..
Beni yaratmadan önce,
ya da yaratırken,
ya da yarattıktan sonra,
ne düşündün?

Aykırı bir çocuk olacağımı mı?
Yoksa başıboş bir serseri gibi dolaşacağımı mı?
Ne yapacaktım..
Ne yapacaktım ben bu lanet dünyada!
Tanrım;
beni anlamıyorsun.
Ben de seni anlamıyorum.
Anlatsana kendini bana..

Tanrım;
diyorum ki:
beni yeniden yarat.
Ama bir milyoner olarak değil.
Çifte şans kutularından ibaret değil.
Milli piyango değil.
Pinokyo değil.

Yine aynı şekilde;
aynı beyin ile,
aynı hislerimle,
aynı düşüncelerimle,
aynı yaşımda,
ama başka bir yerde.
Beni yeniden yarat;
ama bu dünyada değil.
Başka bir dünyada.

Vardır bir bildiğin,
yoksa yok mu?
Bilmiyorum
Tanrım.