Tamara Şiiri - Yücel Özkü

TAMARA
ANA
Gölle karışmış aklın kızım
Gözlerin uzak, yüzün solgun
Hangi derde yandın böyle
Söyle de bilsin anan
GELİN
Ah ana, göl aldı beni
Tuz oldu içimde sevda
Bir yandım yâre, bir göle
Tutundum, tutunamadım
ANA
Yelkenin yok muydu kızım
Rüzgâr mı sert esti böyle
Hangi taş kesti yolunu
Hangi su boğdu sesini
GELİN
Yelkenim kırık ana
Direğim yok, yolum yok
Dalga vurdu yüreğime
Ben gölde kaldım, yar kıyıda
ANA
Kıyılar merhametsizdir kızım
Taş susar, su konuşmaz
Sevda ağır yüktür bilirim
Genç omuz taşır mı hiç
GELİN
Taşıyamadım ana
Ağustos yaktı içimi
Karakış çöktü üstüme
Adıyla ısındım, yine üşüdüm
ANA
Adını söyleme kızım
Göl duyar, bağrını deler
Ahtamara diye inlersen
Taşlar bile ağlar
GELİN
Ahtamara diye ağladım
Sesim döndü, bana kaldı
Bir sana tutkundum ana
Göl bana mezar oldu
ANA
Ağla kızım, ağla
Gözyaşın göle karışsın
Ana yüreği bilsin ki
Bu sevda kolay sönmez.

Yücel ÖZKÜ
17 Ocak 2026/06:42