Tahayyül Şiiri - Aydın Ahmet

Hayat denen bir oyun kapanacak sahnesi
Söylesene ne kaldı, bu kaçıncı perdesi?

Ummadığın bir anda geliverecek ecel
Defterler sayfa sayfa, hesaplarsa muaccel

Canın beden kınından çekileceği zaman
Malın mülkün faydasız anlayacaksın o an

Çevrene toplanınca Eşin dostun akraban
Olmayacak kuvvetin, doğrulacak bir çaban

Hissedince o vakit öleceğin zamanı
Yarım kalır hikâye, yarım kalır her anı

Mukavemet kesilir bedende beş duyudan
Bir kürek sesi gelir mezar denen kuyudan

Hiç bir fani ölümü kendine konduramaz
Para ile pul ile eceli kandıramaz

Kurulurken avluya bakırdan isli kazan
Okunacak birlikte saladan sonra ezan

Kulaklar kabarırken ya er kişi ya kadın
Minareden son defa zikredilecek adın

Çatarlarken sararmış buz gibi ayağını
Hazırlarlar başını saracak ip bağını

Geride yükselirken kadınlardan ağıtlar
Bir fayda verir mi ki teselliler öğütler

Salacağın ucundan tutanlar yarışacak
Bir telaş bir hengâme, adımlar karışacak

Dostların indirecek elleriyle mezara
Ebedi vatanına mazharsındır güzara

Topraklar yığılırken yarışacak kürekler
Son vedayı ederken burkulacak yürekler

O vakit tüm ahali dinleyecek hocayı
Nasıl geçireceksin mezarda ilk geceyi

Fark etmez yokluğunu mecliste ahbapların
Arkandaki tek dostun aldığın sevapların

Ölmeyecekmiş gibi yaşıyorken bir insan
Azrail peşindedir, izini sürer her an

Tahayyül edilerek ölmeden ölmek gerek
Neden yaşadığını anlayıp bilmek gerek

Yapmalıdır her insan uzun yola hazırlık
Ahiret asıl vatan dünya ise bir yazlık