Tabut Şiiri - Evren Elvin Köseoğlu

Bir tabut taşıyorum içimde,
kimse görmüyor.
Çivileri dün çakıldı,
üstüne bugün toprak atıldı.
Ne garip…
Ölen ben değilim,
ama mezar benim içimde.
Bir zamanlar
iki kişilik kurduğumuz sofrada
şimdi tek kişilik bir cenaze var.
Sandalyen hâlâ karşıda.
Oturmuyorsun.
Ama yokluğun
her akşam aynı yere oturuyor.
Seni,
beni kaybettiğin gün kaybettim.
Asıl ölüm oradaydı.
Şimdi adını sorsalar
“geçmiş” derim.
Ama içimdeki o tabutun kapağını açmam.
İçinde öldürdüğünü tekrar diriltirsen
İkinci kez öldürür seni.

Bir tabut var içimde,
kapağı kapanmıyor.
Kapattım diyorum be kapattım
Neden zorluyorsun
Ölen ben , gömen sen değilmisin
en sessiz yerimden çürüdüm,
Bir zamanlar sesin vardı evimde,
şimdi duvarlar bile senden utanıyor.
Adını söylemiyorum.
Söylersem biliyorum geri dönüşü olmayacak
Sana yenilip dirildim zannedicem
Tekrar tekrar ölücem
Sen hayatına yine devam edicen
Ben hâlâ o günün içinde
Seni de kendimide tekrar öldürücem
Sen dirilip hep karşıma gelicen
Ya ben ben aynı tabuttan tekrar tekrar dirilemem.

Bilmiyorum.
Bildiğim tek şey şu:
İçimde bir tabut var.
Ve ben her gece
o tabutun başında oturup
kendi kendime soruyorum;
İnsan yaşarken kendisinden
Daha ne kadar gömebilir.