Tabloda kalan devrim Şiiri - Tayfun Toprak

Gri bir gökyüzü var tabloda,
tam üstten asılı,
acele etmeden,
her şeyi kapsamak ister gibi.
Kar yağıyor ama masum değil,
bilinçli,
eşit düşüyor herkesin omzuna.

Önde bir meydan:
taşları sert,
hatırası daha sert.
Bir tramvay geçiyor kadrajdan,
kırmızı çizgi gibi yarıyor resmi,
raylarında
binlerce adımın sesi var.

Sol köşede bir işçi,
kalın pardösüsünün içinde
ince bir sabır taşıyor.
Yüzü net değil,
çünkü tek bir yüz değil o;
bir sınıfın portresi.

Sağda bir kadın duruyor,
başörtüsü rüzgârla değil
kararlılıkla bağlı.
Ellerinde ekmek yok
ama ekmeğin nasıl bölüneceğini biliyor.

Arka planda binalar,
yüksek,
suskun,
ama pencereleri konuşkan.
Her camda
yarına bakan bir çift göz var.

Bir odanın içi de sığmış tabloya,
pencere buğulu,
masada çay bardağı,
yanında kâğıt,
kâğıtta yarım kalmış bir cümle:
“İnsan…”

Renkler soğuk,
ama tablo üşütmüyor.
Çünkü ortasında
görünmeyen bir ateş var:
kolektif bir inanç.

Bu resme bakan anlar,
burada bekleyiş yok,
boyun eğiş hiç yok.
Sadece
zamanla yarışan bir duruş var.

Ve ressam
imzasını atmıyor altına,
çünkü bu tablo
tek bir elde değil,
bir halkın
omuz omuza fırçasıyla yapılmış.