Süveydâ Şiiri - Kara Çocuk 2

Güneşin sustuğu yerden, bir ah dökülür geceye,
Sığmaz olur koca dünya, şu küçücük bir heceye.
Mürekkep bir kuyu şimdi, Yusuf’unu bekleyen,
Zaman; bir kör değirmen, ömrü ömre ekleyen.

Hangi harfin sırtına yüklesem şu sızıyı?
Kim silebilir kaderden, o en derin yazıyı?
Aşk ki; iğne deliğinden geçmektir, sessiz sedasız,
Bir gurbettir bu varlık; kimsesiz ve vedasız.

Kâğıdın beyazlığı, bir kefen gibi durur,
Söz biter, kalem titrer; hakikat bendi vurur.
Biz bir gölgenin peşinde, aslımızı kaybettik,
Sükûtun orucunda, nefsimizi katlettik.

Zemzeme; bir inilti, deryaya vuran sızı,
Gönül kesti dünyadan, o beyhude her hızı.
Vav olup bükülmekmiş, mülkün en son kemâli;
Söz bitti, isim düştü... Kaldı Aşkın Cemâli!