Sustum Bak Vazgeçtim Şiiri - Hamit Atay

Sustum Bak Vazgeçtim

Sana anlatacak çok şeyim vardı,
Yüreğimde biriken dağlar kadar ağır.
Ama sustum…
Çünkü biliyorum,
Duymak istemeyene söz söylemek,
Kendi yarasını daha derin kanatmaktır.

Sustum bak, vazgeçtim…
Kavgamı da, sitemimi de,
Aşkı da, özlemi de.
Ne kadar yandığımı bilmeden
Gittin ya,
Ben de artık söylemem kaç gece uyumadığımı.

Bir umutla bekledim belki dönersin diye,
Ama yollar bana küs,
Kapılar bana kapalı.
Şimdi öğrendim:
Gitmek isteyene yol sorulmaz,
Kalmak istemeyene kal denilmezmiş.

Sustum bak, vazgeçtim…
Çığlık çığlığa haykırmak isterken
Yutkunmayı seçtim.
Çünkü her çığlık
Daha çok uzaklaştırır seni benden.
Ben de sessizliğe bıraktım adını,
Orada çürüsün,
Orada yok olsun istedim.

Kalbim kırık, gözlerim yorgun,
Ama inan bana,
Yenildim demek değil bu sessizlik.
Bazen en büyük direniş,
Hiçbir şey söylememektir.

Sustum bak, vazgeçtim…
Yüreğimde sakladığım son cümleyi de
Geceye bıraktım.
Belki yıldızlar anlar,
Belki rüzgar taşır,
Ama sana asla ulaşmaz.

Ve bil ki,
Artık senin için tek kelime yok dilimde,
Tek damla yok gözümde.
Sadece bir sessizlik var,
Adını bile boğan,
Geçmişi de, geleceği de susturan…

Sustum bak, vazgeçtim…
Ama unutma;
Her suskun kalbin ardında,
Bitmeyen bir fırtına gizlidir.
Benim fırtınam da
Sensizliğe gömülmüş,
Yalnızlığa zincirlenmiş halde bekliyor.

Belki bir gün duyarsın bu sessizliği,
Belki de hiç duyamazsın…
Ama ben çoktan vazgeçtim,
Ve o gün bugündür
Susarak yaşıyorum seni.
Hamit Atay