Suskunlukların Sesi Şiiri - Hamit Atay

Suskunlukların Sesi
Suskunluklar konuşur bazen,
Kelimesiz, sessiz, derin,
Ve o sessizlikte saklıdır,
Anlatamadıklarımızın sesi.

Bir bakış, bir an,
Kelimelerin yetmediği yerde,
Suskunluk,
Bir çığlık gibi yükselir içimizde.

Yalnızlıkla örülür,
Ve kalbimizin en sessiz köşesinde,
Suskunluklar büyür,
Bir nehir gibi akar,
Ama görülmez, duyulmaz.

İçimize hapsolmuş hikayeler,
Suskunlukların gölgesinde yaşar,
Ve biz,
O sessizliğe tutunuruz,
Kendimizi saklayarak.

Suskunlukların sesi,
En büyük sırdır aslında,
Ve biz,
O sesi anlamaya çalışırken,
Kendimizi buluruz.

Çünkü bazen susmak,
Konuşmaktan daha çok şey anlatır,
Ve o sessizlik,
Kendi dilini yaratır.

Suskunlukların sesi,
Kalplerimizin derinliklerinden yükselen,
Sessiz bir melodi,
Ve biz,
O melodide kayboluruz.

Bir gün,
O suskunluklar konuşacak,
Ve biz,
O sesle özgürleşeceğiz.

Hamit Atay