Suskunluk Şiiri - Ahmet Nejat Alperen

Sükût, hep sükût…
Geceler sırtımda taş gibi ağır,
Adımlarım gölgede eriyor,
Bir iz bırakmadan geçiyorum zamandan.

Vedalar var, sınır tanımayan,
Bir gidiş, bir eksiliş,
Ölüm bile bu ayrılığa sessiz kalır.
Kalabalıklar içinde
Sadece ben susuyorum.

Gözlerimde solgun bir düş,
Kalbimde yanan bir boşluk,
Kırmızı bir anı parlıyor uzaktan,
Ama yaklaşmıyor,
Ömrüm bir nehir gibi kıvrılıyor
Ama hiç akmıyor.

Yıldızlar dökülüyor gökten,
Her biri bir cevapsızlık,
Geçmişi gökyüzüne gömmek istiyorum
Ama gökyüzü de susuyor.

Ay ışığı çekilirse
Yolum da kaybolur,
Karanlıkta yürürüm
Kime ne anlatayım?