Suskun Çile Şiiri - Semra Aşçıoğlu

Çilesiz insan olmaz derler ama, olur,
Dertsiz insan olmasa da çilesiz olan bulunur.
Çile dertlerden oluşan bir dağdır,
Dert 'sevgi' olunca, dağın adı 'aşk' olur.

Günahlarına dertlenenin dağıdırTevbe, sancı verir nedamet.
Dürüstlükse derdi insanın; onun dağı Sadakat, asla etmez ihanet.
Şükran borcuyla yanan gönlün dağı Vefa, şükre vesiledir onun için her nimet.
Peki ya bendeki yürek, hangi dağa emanet?

Gezdim durdum kalbimin coğrafyasında,
Gördüklerim hep tepecik, rastlamadım hiç dağa.
Utandım kendimden, hak verdim çilekeş üstada;
'Çilesiz suratlara tüküresim geliyor'derken sanki bana..

Bir çığlık koptu içimde; 'Sen bunu hakettin! '
Tükür üstadım, tükür yüzüme, lakin,
Endişem şu ki; tükürdüğün başta barınan beyin,
Rahmet yağdı sanarsa, ne olur halim? ! !

Çile istiyorum ya Rab, suskun çile!
Bilirim, çilenin büyüğü susar, gelmez dile.
'Senden gelen herşeye razıyım' diye diye,
Sabredeyim çileme, ulaşmak için en sevgiliye.

Gün gelir, dağlar birer volkan olur,
Ölenin ardından derler ki; sebep; içindeki volkandır.
Sanmayın; yüreğin çöküşü, dağın ağırlığındandır,
Yüreği pare pare eden; volkandan püsküren lavdır.

Derdimin adı Sevgi, dağımın adı Aşk olsun benim
Hasret olsun adı da, volkanımın lavlarının
Ve lavlar dört bir yanına dağılırken kalbimin;
O eşsiz mührünü son bir kez daha vursun sahibinin: 'ALLAH'