Evren en çok coşunca susar,
dağılır her yana parçacıklar.
Karanlık yeryüzüne siner;
insan buradan bir düş olarak sızar.
Bilgisiz, sağır, dilsiz; yürek bir
çatlak arar. İşte bu sarhoş anın
püskürttüğü toz, kopuk kopuk, yoğun,
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta