Sürgünde Hayatın Şiiri - Orhan Samih Güllük

Ne garip bir eylem, ne acı yazgı
Bittiği yerden başlıyor herşey.
Başka bir yaranın kabuklarından,
Açıyor yine yeni yaralar.

Sosyete eylemler söylüyor düşün.
Zengin kızı yine oynuyor gülüşün,
İçimde hep aynı çocuklar ölüyor.
Sürgünde hayatın sahnelerinde.

Doğduğun topraklar sanki kaderin,
En kara kalemler yazıyor sonun.
Bir kabir kazıyor ikimize eller,
Kazanda ağlıyor o son sahnede.

Yazma o kararın sonunu hakim,
İpe gider gövdem darağacında
Sevdamı öldürür kahpe bir töre,
Asarlar o şehrin sokaklarında.

İnkar et aşkını sakın sevdim deme,
Beni senin ellerinle gömerler.
Deme sevdiğini sakın ellere,
Yakarlar Yusuf'um kor ateşlerde.

Hikayesi:

Yok, yok böyle bitmemeli.
Bir gün,
Elinde idam mektupuyla
Kapımı çal.
Sana adanmış bir ömrü,
Sen diye
Bir darağacına as.

Ve ne varsa sevdaya dair,
Alıp gideyim senden
Sonbaharın yaprak dökümü gibi,
Dökülüp ömründen.

Yusuf yüzlüm dedi son kez,
Öyle baktı gözlerine Zeynep,
O yolları yürüdüğü ruhuna
O törenin acı yüzünü gördü.
Birde kendisi.

Kilitlendi elleri, Bilmem sevda bu muydu?
Ruhunu çekti damarlarından,
İki seven çokça güldü fıratın sularına,
Alıpta gidermi bizi kahrolası Fırat.

Bak gülümsüyor bize maviler.
En sevdiğim gözlerinde ölümler,
Elleri dizlerini dövdü Zeynep'in

Yakarlar Yusuf'um,
Gel etme bize.
İki seven ellerini bağladı çok kez.
Gidip Fırat'ın sularına girdi de

Ama değişir mi yazgı?
Hangi sevda Vuslata ermiş ki.

Günler ayları yedi bitirdi.
Törenin iki sevene biçtiği
O acı,
Bir darağacı
Çektiler Amed'in kara bahtına.

Gözlerinde Yusuf'un gülüşleri,
Ve çekti ipini sevdasına.
Elleriyle öldürdü Yusuf yüzlüsüne,
Sevdan öldürür Zeynep dedi.
Ölüm değil, sevdan öldürür beni.

Sürgünde Hayatın Romanın'dan
Kısa bir bölüm
İyi okumalar dostlar.