Süleymaniye 1
Fecrin karanlığında ki ihtişamın
Bırakıyor yerini gün ağırdıkça hüzne
Yorgun nefesli imamın
Kulluk türküsünü söylüyor nağmeli
Bir avuç alnı secdeli
El açıp yalvarıyor Yüce Mevla'ya.
Bağrına yatırmışsın Koca Sinan'ı
Kolluyor adeta Yedi tepeyi.
Minarelerin yalnızlığının simgesi
Seni terk etti edeli İstanbul ahalisi!
Kayıt Tarihi : 19.11.2013 10:38:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!