Sükûtumun Sitemi Şiiri - Efsun Bkr

Bir eşikteyim şimdi, sesimin bittiği o ince çizgide,
Omuzlarımda dünyanın değil, kırgınlığımın yükü.
Yorgunum; yollardan değil, yürümekten yorulmadım hiç,
Sadece menzilin yokluğuna çarpa çarpa tükendim.

Kimse duymasın bu iç çekişi, perdeleri sıkıca kapattım,
Biraz da suskunum artık, kelimeler canımı yakıyor.
İçimde kırılan cam sesleri var ama yüzüm durgun bir göl,
Kimseye sitemim yok, bu fırtına sadece beni yıkıyor.

Bir Avuç Teşekkür, Bir Deniz Özür
Her şey için teşekkür ederim;
Güneşi gösterdiğin, sonra karanlığa alıştırdığın için.
Elimi tuttuğun o kısa anların sıcaklığı için,
Ve bana "biz" masalını bir süreliğine inandırdığın için.

Ve en çok da...
Özür dilerim seni sevdiğim için.
Gönlüne sormadan yerleştiğim, seni kendimle yorduğum için.
Haddimi aşıp kalbine en güzel yeri yakıştırdığım için,
Kendi mahkememde kalemimi kırdım, gidiyorum sessizce.
Artık ne bir iz bırakırım ardımda, ne de bir gölge. Sustuğum yerlerde başlar benim gerçek vedam.