Sükût-u Vuslat Şiiri - Fatma Soylu

‎Bunca yıl kimsesizliğin o buz gibi soğuğunda kaldın
‎Her gülüşün ardında binlerce gizli yara sakladın...
‎Sen umudu beklerken hep hayal kırıklığına sarıldın
‎Kendi hayatının içinde en çok da kendinden yoruldun.
‎Hep bir eksik hep bir yarım bıraktılar seni
‎Yordular o masum o dünya güzeli kalbini...
‎Şimdi bırak omuzlarındaki o eski ağır yükü
‎Birlikte yazalım ömründeki o en güzel öyküyü...
‎Seni inciten ne varsa ben hepsine siperim
‎Senin için bu hayatın tüm dertlerini öperim...
‎Dök içindeki nefreti...
‎dök o birikmiş hıçkırıkları...
‎Ben onarmaya geldim sendeki o derin kırıkları...
‎Dünlerin hesabını ben kapattım... mührü ben vurdum
‎Senin yorgun ruhuna
‎ben en güvenli evi kurdum....
‎Çektiğin her çile için kalbimde bin cennet kurdum sana...
‎Seni yoran ne varsa hepsini yükle şimdi bu cana...
‎Her şey geçti sevgilim bitti o uzun ve ıssız gece..
‎Şimdi hayatın tek anlamı,dudaklarımda senin isminle... "iki hece."
‎Sen ki bin kışın ayazından geçmiş bir kardelen masalı...
‎Ben ise o yorgun başını yaslayacağın asırlık çınar dalı...
‎Mühürledim kapıları  dışarıda kalsın o sağır dünya..
‎Biz seninle uyanalım bitti o korkunç rüya...
‎İçindeki o küçük çocuğu al gel
‎sakla benim bağrımda...
‎Ömrümün geri kalanı feda olsun senin tek bir anına....
‎Ömrümün geri kalanı feda olsun senin
‎her acına...
‎her anına...
‎ağrıyan her yanına......
‎