Suç Benim Mi? Şiiri - Gecenin Efendisi

Pişman değilim, inan ki hemde hiç değilim,
Yaşadığım hiçbir şeyden şikâyetçi değilim.
Ben yüreğim ne dediyse onu dinledim sadece ,
Kaybetsem de en azından kimseye ihanet etmedim.

Doğru bildim, doğru bildiğim yoldan yürüdüm,
Kaç ihaneti gördüm de ona rağmen susup içime gömdüm.
Herkes kendi çıkarına bir yol seçerken bu hayatta,
Ben insan kalabilmek için kendimle çok dövüştüm.

Belki kurduğum hayallerim yarım kaldı,
Belki gözyaşlarım bazen yarıda kaldı.
Ama Rabbimden başka kimseye eğilmedi başım,
Benim de kırıldı kanadım, çoğu zaman sustu duyulmadı feryadım.
Ben elimden geleni yaptıysam,benim suçum ne?

Benim kimsenin ekmeğinde gözüm yoktu zaten olsunda istemedim,
Üç kuruşluk menfaat için karakterimi satmadım birilerine.
Dost bildiğime asla sırtımı dönmedim,
Beni yarı yolda bırakanı bile bir kere arkasından hiç kötülemedim.

Ben gönülden sevdim herkesi, hesabını hiç tutmadım kimseye,
Bir gün lazım olur diye kimseyi sırtından vurmadım.
Sevdiklerim üzülmesin diye kendimi yakıp kavurdum sadece,
Meğer ben herkesi kendim gibi sanıp boşuna yanılmışım.

Benim soframda yeri geldi ekmeğim bölüşüldü,
Ama en güzel niyetlerim bile bir gün geçmeden oracıkta söküldü.
Ben gönlümü açtıkça, onlar kapıyı yüzüme kapattı,
Ben dostluğa sahip çıktım da ne oldu, beni en çok dost bildiklerim sattı.
Ben herkesi kendim gibi bildiysem, bunu cezası da benim mi?

Biriniz düştü, o anda elinden tuttum,
Biriniz ağladı, koşup derdine ortak oldum.
Benim başım dara düşünce dönüp baktım,
Kendi gölgemden başka kimsem kalmamış.

Dün omzumda ağlayanlar, bugün bir el gibi yabancı,
Dün canım diyenlerin şimdi çıktı yüzü yalancı.
Ben aynı yerdeyim, vallahi yine aynı yürekteyim,
Değişen ben değilim ki, değişen sadece kalbi kara insanların niyeti.

Oysa ben kimseden taht istemedim,
Bir parça samimiyetten başka bir şey beklemedim.
Ne sırtımı dayayacak bir dağ aradım kısacık ömrümde,
Ne de herkesin önünde alkışlanmak istedim. Bir gün olsun, “Sen nasılsın?” diyenim olsun istedim sadece,
Yorulduğumda başımı yaslayacak bir omuz bekledim.
Benim de kırılabileceğimi kimse düşünmedi,
Herkes benden bir şey aldı da bir gün hâlimi soran olmadı.
Ben insanlığımdan ödün vermediysem,
İnsanlığını kaybedenlerin suçu da benim mi?

Artık kimseye kendimi anlatmıyorum,
Her susuşumu yenilgi sayanlara da aldırmıyorum.
Ben kimin ne olduğunu zamanla öğrendim nasılsa,
Kimini kalbime gömdüm, kimini de hayatımdan silip attım,
Şimdi ne kin taşıyorum kimseye ne de bir intikam peşindeyim,
Ben yalnızca bana yaşattıklarınızın tek şahidiyim.
Herkes kendi vicdanıyla hesaplaşsın şimdi,
Benim hakkımda hüküm verenler önce kirli geçmişi ile yüzleşip sonra dönüp bir aynaya baksın.

Çünkü benim tek yanlışım yanlış insanlara doğru davrandım,
Yanlış kapılarda yıllarca doğru niyetlerle bekledim.
Belki bu yüzden çok kaybettim bu hayatta,
Ama hiç bir kaybım beni kendime düşman etmedi.

Ben dostum dedikçe, onlar sırtımdan vurdu.
Ben sevgi diye haykırdım, onlar gönlümü kuruttu.
Ben güven dedim, onlar tüm inancımı yıktı.
Ben insanlık dedim, onlar insanlıktan çıktı.

Varsın şimdi herkes kendi yoluna gitsin,
Varsın hak etmeyenler benden uzak dursun.
Benim içim rahat, başım dik, vicdanım temiz;
Beni ben yapan değerlerim hâlâ eksiksiz benimle.

Ve bir gün sorarlarsa bana,
“Bunca yaşanandan sonra pişman mısın yinede yaşadığın hayata?”
Başımı kaldırır, gözlerinin içine bakarım:

Hayır, asla pişman değilim yaşadığım bu hayattan, Ben doğruluğumdan hiç şaşmadım, siz kendiniz vazgeçtiniz insanlıktan,
Dedim ya: Asıl utanması gerekenler, beni değil de, kendi kirli geçmişi’ni sorgulasın boy aynasından!