Bugün aylardan şubat,
Birden içimde bir ses belirdi.
Perdeyi araladım; Gecenin karanlığına meydan okuyan sen vardın.
Öylece, yanında vakur bir yabancıyla yürüyordun.
Kimdi o? Kimdi gecemin ortasına düşen,
Bir zamanlar benim olan o güzel düşü benden esirgeyen?
Gerçi artık iki ayrı insandık, İki ayrı hayatın yabancı yolcuları...
Neye yarar şimdi sitem etmek?
Oysa o gece sanki birileri haber vermişti seni bana.
O gece mahallemde tuhaf bir heyecan vardı; Sokak hayvanlarından kaldırım taşlarına kadar bir hazırlık...
Sanki senin geleceğini biliyorlardı da Bana en son haber verdiler.
Kediler bile sessizleşmişti sanki,
Sokak lambaları biraz daha parlak yanıyordu. Rüzgâr, her zamankinden başka esiyordu.
Bütün mahalle bir şey biliyor,
Bir tek ben bilmiyordum.
Kalemime mürekkep, Şiirlerime ilhamdın bir zamanlar.
Adını anmadan seni yazardım,
Her mısrada biraz daha sana yaklaşırdım.
Şimdi ne bir kalem, Ne de yazacak bir yürek var. Mürekkep kurudu belki, Ama asıl tükenen bendim.
Sen o gece geçip gittin, Ben hâlâ o perdenin ardındayım.
Şubat çoktan bitse de Bazı geceler insanın içinden hiç geçmiyor.
Kayıt Tarihi : 16.11.2026 23:20:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!