Şubat Şiiri - Yücel Özkü

ŞUBAT
Buradan havalar
bir başka eser fısıldar toprağa;
Şubat gelir usulca,
tabiat uyanmayı hatırlar.

Kışa elveda derken rüzgâr,
karın yorgun gölgesi çekilir dağlardan.
Dallar ürkek bir sevinçle kıpırdar,
kabuk altında sabır çatlar.

Kuş sesleri düşer sabaha,
sanki dünya yeniden adını alır.
Soğuk hâlâ cebimizde,
ama güneş artık bahane aramaz.

Şubat’tır bu;
ne tam kış, ne tam bahar.
Gidişle geliş arasında
umut, ilk kez yüksek sesle konuşur.

Yücel ÖZKÜ
01 Şubat 2026/20:41