Şuarâ 78 Şiiri - Müyesser Doğan

Tanrı'ya yeni sözler verdim.
O yine sustu.
Susmak, tanrıca konuşmaktır sanıyorum.
Bütün desteleri katıp karıştırıp.
Yenilerini yeni bir kadere açıyorum.
Biliyorum,
herkesin ilahı,
Aklında devleştirdiği kadar büyük..
Belki hiç ,ora da bile değil.
Servetsiz kalmak gibi bir his olmalı...
Oysa ben...
Şuarâ 78 den bu yana ,
Onunla sırdaşım.
İnanmanın sakinliğinden bahsetsem.
Belki de hayalimde seni,
çocukluğundan bu yana seviyor olmam onun ispatıdır.
Hani Seçemiyorum insanı insandan.
Hani gölgeler yaşsız ve bedensiz.
Tıpkı şarkılar gibi...
Ruhuma biçilmiş bir kostüm de,
Bir çift mavi göz iliklenmiş gibi.
Kısasa kısas bir hayat.
Etrafımda koşturan kalabalıklar...
Usul usul ölüme mi gidiyorlar.
Bahsedin bana,
Cennet ve cehennem.
Bir de araf.
Duymayana yarım bir davettir ezan.
İllâ beyaz olur kefenler...
Kimsenin bunu itirazı yok zaten .
Mekanlar değişir,
Zaman geleceğin geçmişin de bir andır.
Tek seferlik bir dünyanın toprağına gömülmek...
Neden göge gömülemez insanlar...
Oysa ,
iyiler kötülerden farklı mezarlar da beklemeli mahşeri.
Mahşer neresi?.
İnsana denizsiz boğulabilmeyi,
Bir hisle darmadağın olabilmeyi
Bir mutlulukta özgürce uçabilmeyi.
Hissetmeyi yani,
kimden öğrendik.
Orada durur keşifler,
biz onu bulana kadar.
Vel hasıl seni keşfetmek gibi bir şey.
Zaman bükülebilirse...
Seni ilk gördüğüm ana gidebilir miyim?