Su Şiiri - Ege Yılmaz

Su ısıtıyordum,
Fokurdayan suya bakıyordum.
Hikayesini düşündüm neden sonra şu bir kap suyun.
Acaba hangi nehirlerle beraber aktı,
Hangi dağın karından eridi?
Gri bir bulutun içindeyken daha mı mutluydu,
En azından şimdikinden?
Belki donmak acı vericiydi onun için,
Kar yağarken acı çeken su için üzüldüm o an.
Belki yağmur olarak yağmak korkunçtu,
Kabusumda gördüm yağan yağmuru o gece.
Ateşin üstünde kaynayan suya baktım,
Yavaşça buharlaşan suyun buharı öfkeyle baktı bana.
Kendime kızdım.
Belki okyanusları aşmıştı bu su,
Şelalelerden dökülmüştü.
Onun da balık arkadaşları vardı,
Yosunlar arasında saklambaç oynadığı.
Çok güzel taşlar tanımıştı,
Nehir suyunda iyice yuvarlaklaşmış.
Onca yolu bu tasta kaynamak için mi geçmişti yani?
Bir göldü eskiden, ya da nehir,
Belki de geçen kış yağan kar beyaz mı beyaz, temiz mi temiz.
Kaptığım gibi tası boşalttım acı içindeki suyu toprağın üstüne,
İki kardeş özlemle kucaklaşırken serin bir rüzgâr esti buharı taşıyan,
Hafifçe gülümsedi bana.
O günden sonra su birikintilerine basamadım,
Yağmura karşı şemsiye açmadım,
Kar yağdıkça nefesimle ısıttım,
Kısacası o günden sonra bir şeyler değişti içimde, bir buz eridi belki de.