Söyleyemem ki Şiiri - Murat Acer

SÖYLEYEMEM Kİ

Sanma ki senden sonra mutlu olurum;
Düşen yapraklar gibi kurur giderim.
Sigaramda duman olur, efkâr tüterim;
Bu gidişine nasıl dayanırım ki?

​Açmaz ki kapımı bir vefalı dost;
Karanlıklar gelir üstüme benim.
Hilkat'ın, vuslatın gözümde kaldı;
Kalan ömre sensiz sığınamam ki.

​Hürmet edilmez ki böyle gidişe;
Kapanır kapılar bir bir yüzüme.
Öfkem kaderime, bir de kendime;
Yine de gidene "dön" diyemem ki.

​Oy benim sabrıma örülen kafes!
Oy benim kursağıma dizilen heves!
Kaderin mutlu yolu neden bana ters?
Talihi tersine döndüremem ki.

​Visalin, vuslatın gözümde kaldı;
Ömrüm ahuzarda karardı kaldı.
Kim tuttu elimden, dostum mu vardı?
Kimseye derdimi anlatamam ki.

​Güz ayında gülüm boynunu büken,
Garip bülbül gibi dertlenip öten,
Öksüzüm, yetimim, kimsesiz kalan;
Anama babama dert yanamam ki.

​Yıllar yılı yandım, kül oldu özüm;
Bir teselli arar bu garip gönlüm.
Sensiz kapanıyor bak iki gözüm;
Gideni geriye döndüremem ki.

​Bahçemde açmıyor goncalar güller;
Adını anmıyor vefasız diller.
Bağrımı deliyor acı sitemler;
Ayrılık yurduna sığınamamki.

​Ey hasreti yaman, dilde figanım!
Çağırsam gelmiyor ecel fermanım.
Yoktur bu dünyada tutar bir dalım;
İsyankar olarak ölünmüyor ki.

​Gözümden süzülen yaşlar sel oldu;
Gönül bağım soldu, hazanım kaldı.
Şu fani dünyada zaten yalandı?
Feryadımı kimselere duyamam ki.

​Şair Murat yazar, derdin ehlidir;
Sözleri, cümlesi bir bilinmezdir.
Sevenin çektiği çile bilmem hangi dildedir?
Sırrımı kimselere söyleyemem ki.

Murat Acer