Söylenmemiş Bir Aşk Şiiri - Nafiz Karak

Deli adam çok seviyor seni
gönlümün en kuytu sokağında
bir eski şarkı gibi inliyor adım
her nefeste kanıyor yarası adın

Habersiz geceleri uyutmuyor
gözlerim seni arıyor karanlıkta
yastık ıslak, çarşaf soğuk, ben yanık
sen bir bahar, ben dalında kurumuş yaprak

Sen olmayınca ellerim titriyor hâlâ
sıcaklığını hatırladıkça avuçlarımda
bir yangın ki sönmüyor, sönmeyecek
külüm bile seni çağırır rüzgârda

Eğer seni unutsam da seni bir an
dönüp geliyorum aynı acıya yine
kalbimde bir hançer, saplı kalıyor adın
çıkarsam kanıyor, çıkarsam ölüyorum ben

Çok seviyor seni bu adam
ölüm bile ayıramaz diye yemin etmiş
ama sen bilmiyorsun, belki de hiç bilmeyeceksin
beni kör kuyularda, merdivensiz bıraktın

bir gün anlarsın belki
sevmek neymiş, yanmak neymiş
o gün ben çoktan toprak olmuşum
sen hâlâ gülüyorsun başka bir baharda