Söyle...

Söyle…
“Ben senin yanındayım” dediğinde,
Hangi yanındayım ben?
Kalabalıkların içindeki suskun tarafında mı,
Yoksa yalnızlığını kimse görmesin diye
Sakladığın karanlık köşende mi?
Mürekkebi çoktan kurumuş bir kalemin ucunda
Bekleyen son kelime miyim,
Yazılmaya cesaret edilemeyip
Yarı yolda bırakılmış bir itiraf gibi?
Beyaz boşluğa düşerken sesi kırılan,
Anlamı yolda kaybolan
O yaralı, o kimsesiz kelimelerden biri miyim?
Yoksa bir yabancı gibi eğilip yerden topladığın,
Kimse görmesin diye avucunda buruşturduğun,
Sana değmesin diye
Köşe bucak sakladığın
O mahzun bakış mıyım?
Bakmaya kıyamadığın için
Kaçırdığın gözlerin miyim,
Yokluğumla daha rahat ettiğin?
Ben neyim senin için?
Gözlerimin pınarından süzülüp gelen,
Geceyle sabah arasında
İçime çöken o sessizlikten doğan,
Beyaz bir kâğıdın göğsünde
Usulca can veren
Soğuk ve saydam bir gözyaşı mıyım?
Silindiğinde izi kalmayan,
Kuruduğunda hatırlanmayan…
Yoksa kırk yıllık bir hatır gibi
Bir çekmecenin en dibine itilmiş,
“Sonra bakarım” denilerek
Unutulmuş muyum?
Ama her açıldığında
İçini sızlatan,
Yudumladıkça
Boğazında düğümlenen,
Dumanı hâlâ üstünde
Acı bir kahve miyim?
Söyle…
Ben neyim?
Bir cümlede
Kimsenin dönüp bakmadığı bir nokta mı,
Bir satırda nefes aldırıp
Sonra hızla geçilen bir durak mı?
Adı var ama anlamı yok,
Yeri var ama değeri yok
Bir boşluk muyum?
Yoksa gittiğimde
“Keşke” diye anılan,
Kaldığımda
“Nasıl olsa” diye ertelenen,
Varlığıyla yük,
Yokluğuyla sızı olan
Bir burukluk mu kaldım sende?
Sahi…
Ben senin için neydim?
Bir ihtimal mi,
Bir alışkanlık mı,
Yoksa sadece
İçinden sessizce vazgeçtiğin
Bir yanın mıydım?
Ve sen…
Bunu bana hiç söyledin mi,
Yoksa
Söylenmeyen her şey gibi
Beni de suskunluğa mı bıraktın?

@dressiz mektuplar✍️✍️@dsız.
Zeynep