Sorsaydılar Şiiri - Melek Halil

Kızıl bir güne gözlerimi aralıyorum,
İlk duyduğum kendi sesim, avazım çıktıkça bağırıyorum.
Terk ettiğim yere mi ağladım, geldiğim eve mi?
Sorsaydılar meleğe hayatta olmayı seçer miydi?

On bir yolcunun dokuz aylık konak yeri,
Yolladın mı dünyaya en son misafirini?
Kulağımda bu kez güzel bir ezan sesi
Son yolcuya Songül dediler, adımı verdiler.

Beklenen olmadı, bir erkek doğmadı.
Kaybedilen ilk yolcunun adı, son yolcuya konmadı.
Planı bozan bebek ismini de sevmedi
Öyle güzel güldü ki melekler ismini verdi.

Şimdi yabancı bir evrende tanıdığı tek koku.
Anasının göğsünde ya bir ya iki kez uyudu.
Otların dibinde, ablalarının elinde büyüdü.
Sorsaydılar meleğe hayatta olmayı seçer miydi.