Sordu gözlerin Şiiri - Murat Ülkü

Sordu gözlerin sessizce, "Özledin mi beni?" diye,
Bir ok gibi saplandı soru, kalbimdeki gizli yere.
Özlemez olur muyum hiç? Sızlıyor burnumun direği,
Senden uzak her dakika, bir ömrün en ağır yükü.

​Sensiz aldığım her nefes, havada asılı kalan israf,
Varlığın yokken bu şehir, sanki dilsiz ve insafsız...
Meğer insanın yüreği de üşürmüş, bildim artık,
Güneş sönermiş içimde, ruhumun her yanı karanlık.

​Oturduğumuz o ahşap masada şimdi yabancı gölgeler,
Adımızı fısıldadığımız o dar sokaklar artık dilsizler.
Çayımızın buğusunda hayalini arar oldu gözlerim,
Bastığın her kaldırım taşında kaldı benim izlerim.

​Hani vapurun ardındaki martılar gibiydik, telaşlı ve hür,
Şimdi limanda unutulmuş bir sandal gibi kalbim mühür.
Yağmur dindi ama ıslaklığı hala o eski paltomda,
Kokun saklı kalmış sanki, o en kuytu hatıramda.

​Çorum’un o arzu kokan akşamlarında sığındığımız ev,
Can cana çekindigimiz o tek kare fotoğraf, dev bir alev.
Bakmaya kıyamadığım o an, biz olduğumuz o eşsiz çatı,
Şimdi hatıraların sırtımda taşıdığım en ağır katı.

​Elimde o kare, dilimde hep o eski nakarat yankılanır,
Söylediğim her söz sende başlar, yine sende sonlanır.
Hani derdim ya hep; "Gözlerin, gözümün feri..."
Söndü o fer sevdiğim, dün ya bir zifir gittiğinden beri.

​Senden uzak kalmak demek, ayazda çıplak beklemekmiş,
Sevda denen bu kor ateş, meğer sadece sende varmış.
Üşüyorum ey sevgili, her hücremde derin bir sızı,
Dön de ısıt şu ruhumu, sil gitsin alnımdaki bu kara kışı.

​Yine de bilirim, her kışın ardında saklıdır bir bahar,
Vuslatın kokusu sinmiş rüzgâra, içimde bir müjde var.
Geleceksin... Ve yeniden parlayacak gözümün feri,
O gün cennet sayacağız, biz olduğumuz o eski evi.