Sonsuzluk Şiiri - Dilaver Zülfikar Demir

Şimdi ben de ölecek miyim?
Köhnemiş zamanın ellerinde kaybolacak mıyım?
Belki yüz yıl sonra, belki daha da az…
Unutulup, hiç yaşamamışım gibi mi olacağım?

Oysa ben de nefes alıyordum.
En güzel hayalleri yüreğimde büyütüyordum.
Yaşamanın bilincindeydim;
Ölmek istemiyordum.
Güllere, çiçeklere sarılıyor,
Her yeni günü umutla karşılıyordum.

Şimdi sessizce karışacağım sonsuzluğa.
Belki yıllar sonra biri rastlar bu satırlarıma.
Kim bilir…
Belki adımı fısıldar bir yabancı,
Belki beni de hatırlarlar.

Binlerce yıl sonra…
Belki yeniden bedenime kavuşurum.
Belki Yüz binlerce yıl sonra
Bir izim kalır bu kâinatta.

İnsan ölse bile
Bazen bir mısra yaşar yerime.
Ve bazen bir dua,
Asırları aşarak sahibine ulaşır.