Sonsuzluk Şiiri - Barış Taşdemir Bt

Ölüm ince bir çizgi, sonsuz bir hat,
Kimisine kısa, kimisine uzundu.
Çizginin iki tarafı da karanlıktı;
Bir yanı yaşam, öte yanı ruhtu.

Adım adım izler seni ölüm,
Her adımda biraz daha yaklaşırsın.
Gözlerinin önünde
Bir taraf beyaz, bir taraf karanlık.

Karanlığın içinde aydınlık, sevgili için.
Zulmün sonu mutluluk değildir.
Soğuktur lambalar,
Işıklar küskün, salon sevinçleri üzgündür.

Faniydi yüreğimiz,
Serçeler kadar narin.
Tek bir dokunuş paramparça eder.

Halı tezgâhında işlenir ölüm, nakış nakış,
Hiç ummadığın anda karşına dikilir.
Ne bir ses, ne bir nefes…
Korkunç haykırışlar, çığlıklar—
Herhangi bir son.

Sonsuzluk iksirini arıyorum perşembe pazarında,
Satılacak kumaş kalmamış, saracak kefen.
Ayaklarım çıplak, dizlerim açıkta,
Yatak örtüsü yalın, sıcak ama uykusuz.

Telefon sesleri salıncakta yorgun,
Zaman sallanıyor boşlukta.
Sırtımda ağır bir yük
Ve bitmeyen bir arayış:
Sonsuzluk iksiri.