Sönmeyen Kıvılcım Şiiri - Mustafa Alp

bir sana yandım ben,
gecenin en koyu yerinde,
ay ışığının bile çekindiği sokaklarda
adını fısıldayarak yürüdüm.

rüzgar saçlarını getirdi burnuma,
yokluğunla doldu ciğerlerim.
bir şehir sustu içimde,
bir şehir sen diye yankılandı.

bir sana yandım,
ateş değildi bu,
kor değildi,
kül olup savrulmak değildi yalnızca
içimde hiç sönmeyen bir kandildi.
ne üfledim söndü,
ne ağladım dindi.

ellerin aklımda kaldı,
avuç içlerimde izi var hala.
sanki dokunsam,
zaman geri dönecek
ve dünya yeniden kurulacak gibi.

bir sana yandım ben,
gözlerinin içindeki sabaha.
gülüşünün kıyısında bekleyen
o ince hüzne.
kimsenin görmediği,
ama benim içime saplanan
o küçük kırılganlığa.

adını her andığımda
kalbim bir adım fazla atıyor.
sanki seni çağırıyor da
sesim sana ulaşamıyor.
aramızda yollar var,
suskunluklar var,
kırgın geceler var,
ama en çok da
söylenmemiş cümleler.

bir sana yandım,
deniz gibi geniş bir özlemle.
dalga dalga vurdu içime hasretin.
ne liman bulabildim,
ne de fırtınadan kaçabildim.
sen benim en güzel batışımdın,
en zarif kayboluşum.

kendime kızdım bazen,
unut dedim,
aklından çıkar.
ama insan kendinden nasıl vazgeçer?
sen içimde büyüyen bir gölgeydin,
ışık kapansa da gitmeyen.

bir sana yandım,
bir sana sustum.
adını kalbimin en gizli yerine yazdım.
silinmesin diye kimseye göstermedim.
çünkü bazı aşklar
yüksek sesle söylenmez.
yalnızca derinden hissedilir.

geceye her baktığımda
yıldızların arasında seni arıyorum.
belki bir tanesi
senin gözlerinden düşmüştür diye.
belki bir dilek
sana kavuşur da
benim yerime sarılır sana.

bir sana yandım ben,
ve bu yangın
ne itfaiyeyle söner
ne zamana yenilir.
çünkü sen,
kalbimin en derin yerinde
hem yangın,
hem yağmur oldun.

eğer bir gün rüzgar
adımı kulağına getirirse,
bil ki hala aynı yerdeyim.
küllerimin arasında
senin için sakladığım
o son kıvılcımla.

bir sana yandım.
ve belki de
en güzel yanışım
buydu...

Mustafa Alp
31/01/2025 04.00