Sonbaharda Yeşil Gözler

Bir sonbahar akşamıdır, yaprak dökümünü bekler
Sokaklar yalnızlığın sisiyle ıslanırken
Ben seni düşünürüm, yeşil gözlü sevgilim
Gözlerin vurur sokağa, yağmurun önünden geçen

Nasıl da yakışırdı o gözler, bu Kasım akşamına
Bu tekneler ki yelkenleri yırtık, hülyalara açılan
İçimde Bir yangın, 1 Eylül sonu yalnızlığı
Senin o yeşil bakışınla tutuşan, tutuşup da sönen

Gözlerim vardı yağmurlu bir ekim sonu gibi
İçime çektiğim o serin, o hüzün dolu sesi
Bir büyük ırmak sanki, kıyılarını özleyen
Akardı sessizce, tenhallaşan bir şehir içime

Sanki sonbaharın en güzel gizemisin
Gözlerinde ıslak bir park, düşmüş yaprak kokusu
Bir Selin akşamüst, yangın yerinden kalan
O yeşil, o derin, o esrarlı bakışınla durursun

İçimde bir garip hüzün, bir tatlı ızdırap
Seninle başlayıp seninle biten bir masal gibi
O yeşil gözlerinde kaybolmak isterim şimdi
Bir sonbahar yaprağı misali, usulca sararım