Sonbaharda Aşk Şiiri - Muzaffer Kalaba

Sonbahar geldiğinde
Ağaçlar susar,
Rüzgâr sessizliği bozar.
Yaprak düşer toprağa.
O anda
Seni düşünürüm
Düşen yaprağın sarılığında.

Çünkü aşk,
Her zaman bahar değildir.
Bazen bir yaprağın
Damarlarında saklanır,
Bazen yağmurun
Cama vuran sesinde hatırlanır.

Bak, yine geldi sonbahar.
Bilirim sevgili yar,
Aşk bu ya,
Gecenin karanlığında,
Pencerenin bir kenarında,
Geceden sabaha,
Bekler durursun umutla.

Aslında sonbaharda aşk,
Biraz hüzün,
Biraz özlem kokmaktır.
Biraz da sevdayla,
Umutla,
Yaşama sevdalanmaktır.

Aşk dediğin ne ki?
Belki üşüyen elleri,
Titreyen dudakları ısıtmaktır.
Göz göze,
Yürek yüreğe olmaktır.
Belki de nefes nefese,
Bir bedende sabahlamaktır.

Sonbaharda aşk başkadır;
Her taraf sarıya boyanır.
Düşen her yaprak son değildir.
Aşkla,
Usulca
“hâlâ buradayım” diyebilmektir.

Aslında;
Aşk dört mevsimdir.
Her mevsimde ayrı güzeldir.
İlkbaharda filizlenir,
Kışın beslenir,
Yazın sıcağında kökleşir,
Sonbaharda derinleşir.

Demem şu ki sevgili,
En çok sonbaharı severim.
Belki yaprak sararır,
Mevsim değişir.
Değişmeyen aşktır,
Aşk asidir, ebedî kalır.

Muzaffer Kalaba
Eğitimci & Yazar & Şair