Gençliğim ateşli bir ırmaktı,
Taşları yara yara aktı gitti.
Gözüm ufukta, gönlüm uzakta,
Yol bildim ama yönü seçemedim.
Düştüm, kalktım, yine yürüdüm,
Her yara bana bir ders verdi.
Sözlerin ağırlığını geç öğrendim,
Sessizlik bazen daha çok söyledi.
Zaman usulca omzuma dokundu,
Aynalarda başka bir yüz buldum.
Anlamak büyüdü içimde yavaşça,
Ama günler küçüldü fark etmeden.
Şimdi geriye bakıp gülümserim,
Keşkelere sitem etmem artık.
Çünkü insan en çok sonbaharda
Kendi baharını anlamaya başlar.
Kayıt Tarihi : 17.2.2026 09:34:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
