Sonbahar Şiiri - Bekir Beyret

Gözlerimde beslediğim yağmurlu sonbahar ,
Sunuyor
Özgür olduğu kadar dökülen çınar yapraklarını
Hiç olmadığı kadar sarı
Göremiyorum
Ellerim dokunamıyor
Ve
Duyamıyorum kokularını
Bakışların sonrasızlığı
Sarıyor çepeçevre
Kayboluşların sesini , eski çağlarda.
Kendini ilk defa gören adamın
Şaşkınlığını büyüt koynunda
Ve doğur çocuğunu
Parmak uçlarına kadar.
Hep aynı sevişmeler
Aynı hep sevişmeler
Sevişmeler hep aynı
Son vermek aslında çalmaktır kapısını umudun