Sonbahar... Şiiri - Kağan Nazlı

Atılan her adımda biraz daha eskiyen sevdaların
kirli sakallı kaldırımlarında şehirlerin
ve terk ertesi bir Ekim ayında sonbaharın
Eylül dolu umutlar büyütüyorum içimde sana dair...

Adına inat, herşeyin başlangıcıydı sonbahar
Kiremit rengi sevdaların birbiri ardına savrulduğu,
mavi yüklü umutların, dalından firar yapraklar gibi savrulduğu
öylesi bir mevsimdi işte...

Eylül'ünden mahrum, Kasım'a sevdalı
bir Ekim hüküm sürüyor şimdi şehirde;
Gözü nemli ve gururundan sağanak bir sevdalı gibi
içten içe ağlayan...

Yağmur sanıyorlar gözyaşlarını bu şehirde,
herkeste bir kuru kalma merakı
Söylemiştim sana,
bu şehirde sonbaharı bir ben anlıyor,
bir ben seviyorum diye...

Gittiğini sandığın 'bana' dönüyor her sonbahar
ve ben her Eylül, terk ertesi sevdaların
ev sahipliğini yapıyorum; hazan rengi şehirlerin
sonbahara en çok yakışan sokaklarında...

SEN giden Eylül'sün, BEN terke maruz Ekim,
Kasım'da görüşmek üzere sevgilim... //kgnnzl