Sonbahar Şiiri - Alper Pişkin

Sonbaharda düşen yapraklar hatırlatsın seni bana
Kuru, sarı, yıpranmış bir yaprak
O yapraklar bir daha yeşermeyecek
Bir bahar gelecek ama o bahar hep sonbahar olacak
Rüzgar savuracak hep onu
Dalından kopartıp hep sürükleyecek
Daha doyamadım ben dalıma
Alışkın değilim bu rüzgarlara
Atılmak istemiyorum hep bir kenara
Artık yağmurlar da kar etmiyor
Ayrıldı mı bir kere dalından yaprak
Düştü mü bir kere dönemiyor geri
Gelme sonbahar üzerime
Kopmak istemiyorum dalımdan
İlkbaharı görmem gerek benim
Kurutmayın beni ne olur
Uçurma ne olur rüzgar
Son bir şans daha ver ne olur
Biraz daha bekleyemez miyim
Biraz daha kalsam az biraz daha
Nafile boşa onca ağıt, yakarış
Vakti geldi buraya kadar
Düşmeli artık bu yaprak dalından
Buraya ait değil artık
Taşıdı yeteri kadar
Yeniden filizlenmesi gerek güçlenmesi gerek
O artık ilkbaharı bekliyor
Sen hep sonbahardın bitmeliydin
Düşmeliydin artık
Elveda demeliydin
Yukarı iyi bak düştüğün yere
Görüyor musun bak bırakmak istemiyor aslında
Bir kış uzunluğunda boş kalacak
Yalnız kalacak sahipsizmiş gibi
Sen mi bıraktın yoksa o mu seni
Kimdi asıl suçlu
Ayrılmalımıydı, kopmalımıydı
Ah sonbahar bir hüzün çökertir insan
Aslında o da bir bahardır
İnsana huzur verir ama adı üstünde sonbahar
Bitirir insanı, hep böyle yalnız bırakır
Bekleyelim görelim önümüz bahar
Her şey yeniden başlayacak
Yemyeşil her taraf papatyalar kaplı
Toplanmayı bekleyen papatyalar
Hüznü, kaderi sonbahara bırak bak seni çağırıyor ilkbahar
Olmasın ne olur bir daha sonbahar
Takvimlere ne gerek, ayın kaçı olursa olsun
Sen her zaman benim ilkbaharımsın
Baharda görüşmek üzere!