Sonbahar Şiiri - Mert Mutlu

Bak, geldi sonbahar.
Göçüyor kuşlar yüreğimden.
Yaprak döküyorum sararmış ağaçlardan.
Isıtmıyor beni güneş.
Gözlerimden maviliğini yitiriyor gökyüzü.
Aynı gözlerle
görüyorum her sabah,
uyan­mamı bekleyen kara bulutları.

Buğdaylar,
sarışın, esmer buğdaylar,
hasat edildi şimdi
sarışın ve esmer yüzlü çocuklara.

Uçmayı öğrendi
yumurtadan çıkmış güvercin.
Sıra
konmasını öğrenmekte.
Ve
kar düşmeden mezar taşlarına,
bir yuva bulmalı
çatı katında.

Bak, geldi sonbahar.
Üşüyorum.
Sen de gel,
mezar taşıma kar düşmeden.