Sonbahar Şiiri - Şiir Emekçisi

Belki bu sonbaharımız,
son kez sararacak yapraklar.
Son kez düşecek gölgemiz,
aynı kaldırımlara.

Belki bir akşamüstü,
sesin kalacak rüzgârda.
Ben susacağım uzun uzun,
ölüm oturacak yanı başımda.

Ne sen bileceksin,
ne de ben anlatabileceğim.
Bazı vedalar vardır;
insan ölmeden önce eksilir.

Bir gün adımı duyarsan,
eski bir şarkının içinde,
bil ki çoktan gitmişim
dönülmeyen bir sessizliğe.

Ve sen…
bir sonbahar akşamında
gökyüzüne bakıp beni düşünürsen,
sakın ağlama.

Çünkü ölüm,
sevmeyi bilenlerin değil;
yarım kalanların
en sessiz cümlesidir.

Belki bu sonbaharımız,
belki de sonbaharın kendisi…
Yapraklar düşerken anlayacağız;
bazı aşklar toprağa,
bazı insanlar sonsuzluğa karışır.