Sonbahar Şiiri - Erkan Sarpkaya 2

hüznü yüzüme çalar uzak,
sarı bir rüzgar.
Güz sarı,
güz soğuk,
güz elleri üşüyen,
güz kimsesiz bir çocuk,
benim gibi,
sen kadar.
Yoksun...
İlkin
Eylül açar kapımı ve gözlerin düşer aklıma,
gözlerin ah gözlerin
nasıl da ruhuma dokunurlar,
söyle
gözlerin hangi çağdan kalmalar...
sonra
Gül goncası dudaklar sonra
mistik berrak bir koku,
Ah yoksun, yoklar...
Yokluğuna sarılır düşlerim.
Gece, bozkır ayazı bedenimin altında sarı,
kuru yapraklar...
yıldızlara asarım silüetini,
ne güzel çizerim seni bir bilsen...
Sonra
ellerine uzanır ellerim yoksun,
yoklar...
Sonra kaybolur herşey,
susuz kalır mevsim,
göçer kuşlar.
Kaybolur bir bir anılar...
ah sevgili
ben hep sensizliğe ağladım,
yeniden bulmak için,
seni sonbahara sakladım.