Son Yolculuk Şiiri - Şair Hokumet

Otlar yeşermiş, ağaçlar havada.
durmuşlar sıra sıra hepsi bir safta.
Erkeği bayanı, genci ihtiyarı da.
Ses yok, sakinlik had safhada.

Gözler aşina birilerine bakıyor.
Tanıdık var mı? Kolaçan ediyor.
Eni bir metre, boyu iki ediyor.
Başucunda bir levha öylece duruyor.

Doğum-ölüm tarihi künyesi.
Dünya ile aralanmış perdesi.
Zaman geçti, kalan yalnız mazisi.
İki cümle olmuş tüm hikayesi