Son Yolcu Şiiri - Dıljen Avaşin

Islak bir tünelde son mülteci adımlarıyla... Ağır nefesiyle yaklaşıyor sessizce. Avucunda intihar etmiş Tanrıların ruhları.. Amansız bir savaş veriyoryırtık ayakkaplarıyla... masum bir fahişe gözleri..... Bir tünelde karşılaştık son yolcuyla, boğuk boğuk çekiyordu sigarasını.. Terlemiş alnı, acıları damıtıyordu kırışık yüzüne... Yeni savaştan çıkmıştı son yolcu; Ağır yaralanmıştı Ve.. Beyninde kurduğu dar ağacında asmıştıson Tanrıyı... Çırpınıyordu yüreği.. Yaralı güvercin çığlığında inliyordu..... Her nefes alışında, intihar ediyordu gözleri... Çok sessizdi çok o kadarki kendi sessizliğinde boğuluyor gibiydi.. Fahişelerini düşünüyordu.. Düşünmekle kalmıyor onların katili oluyordu Durmuyordu..! Günah işliyordu son yolcu Karanlığa koşuyordu; oysa aydınlık değilmiydi çirkef orusru hain ve düşman olan.. Tüm kötü niyetiyle tanrılaşıyordu son yolcu.. Ve kendini intihar ederekten....